Dąbrowski Jerzy (1888–1933), major wojsk polskich, historyk wojskowy. Syn Henryka i Łucji z Lemieszkiewiczów, urodził się 23 XII w Wołokikinie, w dawnej gub. czernihowskiej na Ukrainie. Kształcił się w Kijowie, gdzie w r. 1908 uzyskał maturę, a w r. 1910 ukończył szkołę geometrów. Powołany do wojska rosyjskiego, przed wielką wojną uzyskał stopień chorążego. W czasie wojny jako podporucznik dowodził na froncie kompanią, potem batalionem, a w lutym r. 1917 awansował na porucznika. Był dwukrotnie ranny i czterokrotnie odznaczony za męstwo. Po rewolucji w marcu r. 1918 wstąpił w szeregi III Korpusu Polskiego na Ukrainie i pozostawał w nim aż do jego rozwiązania; walczył w szeregach Legii Oficerskiej. Od lutego r. 1919 był jednym z organizatorów 1. dywizji litewsko-białoruskiej, w której następnie odbył całą wojnę polsko-rosyjską. Był adiutantem pułku, potem dowódcą kompanii, wreszcie batalionu w pułkach piechoty 81. grodzieńskim i 80. nowogrodzkim. Dn. 1 VI 1919 awansował na kapitana. W czasie wojny polsko-rosyjskiej otrzymał czterokrotny krzyż walecznych, a ponadto krzyż zasługi Litwy środkowej za uczestnictwo w akcji wileńskiej gen. Żeligowskiego. Szczególnym męstwem odznaczył się w listopadzie r. 1919 w boju pod Leplem oraz boju o Radzymin. Zamiłowany w studiach historyczno-taktycznych, uzyskał w lutym r. 1927 przydział do Wojskowego Biura Historycznego, w którym pracował w wydziale wojny polsko-rosyjskiej, awansował 1 I 1928 na majora. Ze szczególnym zamiłowaniem studiował walki na Białorusi i Litwie oraz bitwę warszawską. Ogłosił wiele cennych studiów historyczno-taktycznych w »Bellonie« i »Przeglądzie Piechoty«, wiele artykułów w »Polsce Zbrojnej« oraz kilka osobnych prac jak Bitwa odwrotowa nad Niemnem 7. armii polskiej (W. 1929), Bój odwrotowy nad Niemnem i Rosią 1. dywizji litewsko-białoruskiej (W. 1933), Zarys historii wojennej 81. pułku strzelców grodzieńskich (W. 1928), Zarys historii wojennej 45. pułku piechoty strzelców kresowych (W. 1928), Najazd Rosji sowieckiej na Polskę w r. 1920 (W. 1930) i i. Za prace badawcze nad dziejami wojny polsko-rosyjskiej otrzymał złoty krzyż zasługi. Od r. 1932 zapadł poważnie na zdrowiu z powodu odnowienia ran. Zmarł 1 VI 1933 w Kamieniu Koszyrskim na Wołyniu i tamże pochowany.
Mat. biogr. w archiwum akt personalnych M. S. Wojsk.; nekrologi w prasie, m. i. »Polska Zbrojna« 3 VI 1933, życiorys w Encyklopedii Wojsk. II 148.
Stefan Pomarański